Chapter 04

Sama Ng Loob

Sumampa ako sa kama pagkatapos gawin ang ritwal tuwing gabi. Hay! Ang daming nangyari ngayong gabi. Padulong nako matulog pero nag-ring akoang cellphone.

Gikuha nako sa lamesa ug gitubag ang tawag.

“Hello, dai. Kumusta naka dira? Naa pakay allowance?” pangutana ni Tita Loren sa akoa. 

Napangiti ako. “Naa paman, Ta. Kamo? Okay ramo dira-a?”

“Okay raman. Gimingaw lang imong Lolo sa imoha. Walay uli-uli si Nelfa diri-a ug dili sad ma-dial.” May bahid na pag-aalala sa kanyang boses.

Hindi umuuwi si Mama? Alam ko naman na mayroon siyang sariling bahay at bumukod siya, pero naga-uli-uli man siya didto panagsa. Napa-upo sa kama at nakasandal sa headboard.

“Ginaadto ninyo si Mama?” 

“Wala koy oras, Nar. Pero kung naa, tistingan nako,” sagot naman ni Tita.

“Okay po.”

Nagkamustahan lang kami at may sinabi si Lolo sa ‘kin. Gimingaw nasad ko nila kay dugay-dugay nako wala kauli didto. Last week, nagpadala si Tita sa akoang allowance. Iyaha lang tong kwarta kay si Mama wala pa daw nakauli.

Bumuntong hininga ako habang nagmumuni-muni kung kumusta na si Mama. Bumukod siya dahil sa mga chismis na magnanakaw siya. Nilayo siya sa sentro sa among probinsya ug nagpalayo gyud ug balay. Didto sa naay bukid-bukid.

Nanguros nalang ko ug nag-ampo. Kinabukasan ay wala masyadong nangyari. Gano’n naman palagi. 

Naa mi sa gymnasium, nag-tan aw sa nagpractice ug cheerleading sa amoang grade level. Grade 10 nami. Graduating na. 

Nabalaka man gud ko kay Mama. Kung unsa ang nahitabo sa iyaha. Okay lang ba siya? Naa bay nahitabo sa iyaha? Naa pa kaha siyay makaon? Punong-puno ng pag-aalala ang utak ko. Bumuntong hininga ako at nanlambot dahil sa pag-aalala.

Napansin guro nila na off ko karon. Murag lahi lang sa kung unsa ko as normal.

“Hoy. Okay raka?” si Athena, as usual.

Nilingi ko sa ilaha. Nitan-aw sad sa akoa si Zarrena samtang iyang kamot kay naa sa akoang paa. Tumango ako.

“Okay raman. Nabalaka lang ko kay dili na daw mouli si Mama ila Lolo.”

Ayaw kong sabihin sa kanila to dahil alam kong may personal na problema rin sila. Gihurot nako akong isa ka popcorn at mayroon silang sinabi sa akin na nagpagaan sa loob ko.

“Salamat,” ingon nako ug ni-smile sa ilaha.

“Ayaw na ug kabalaka uy! Kung aha man to imong Mama, sure ko okay rato siya,” si Zarrena.

“Bagay ka mag-madre, yots.” I chuckled because of Athena and Zarrena. 

Kahit papaano, gumaan ang loob ko. Padayon lang mi sa pagtan-aw sa cheerleading na sig practice. Hinawi ni Zarrena ang kanyang buhok habang kumakain ng mangga. 

“Kabalo ka, lisod guro kaayo magcheerleading.”

“Kaila mo anang...”

Nagkaon rako sa akoang popcorn samtang nanglibak silang duha. Ganahan jud kaayo na sila manglibak. Maskin kinsa nalang libakon. Nagapanglibak sad ko, pero dili kaayo pareho nilang duha.

“Demetrio, dala-a ninyo ni Zarrena ning projector sa Senior High nga faculty. Ipa-apas lang, huh?” utos ng aming teacher at lumabas na sa classroom.

“Unsa mana uy. Ako pajud,” si Zarrena.

Kaming duha nagbitbit sa gamit ni Ma’am. Ako sa projector, si Zarrena sa mga charger ug grade book. Samtang padulong mi sa Senior High building, sige siyag reklamo kay sige radaw ug pasugo si Ma’am. 

“Wala jud ko niskwela para mahimong katabang, promise!” malakas niyang sabi sa naiinis na tono.

“Hilom nalang uy. Pila ramay pagbitbit.” 

Alingogngog kaayo siya, ay. Pag-abot namo sa faculty kay si Zarrena una ningsulod kay baga man siyag nawng. 

“Ma’am, mga gamit po ni Ma’am Niebez,” sabi ko sa malumanay na tono.

Gipasulod mi sa teacher ug nakita ang cubicle ni Ma’am. Gi-ayos nako didto kay para dili mi sturyahan next meeting namo nganong gubot daw ang pagkabutang.

Nakarinig ako ng pamilyar na boses. Inikot ko ang tingin sa paligid at nahanap ng mga mata ko ang isang pamilyar na babae. Naka-uniporme siya at kin-laro ko kung kilala ko ba iyon o ano.

“Yes po, Sir. Thank you!” maligaya niyang sabi.

Nakatagilid siya kaya hindi ko makita ang buong mukha. When she turned around, kumunot ang noo ko at dali-daling lumabas. Tinulak ko si Zarrena nang mahina.

“Aykog tuklura!” si Zarrena.

“Aysig langan-langan dira!” I said in a whispery voice.

“Unsay naa diay!?”

Dahan-dahan kong sinara ang pinto pero malakas at biglaan itong bumukas kaya medyo natamaan ang noo ko. 

“Oh emji-!” 

Gialalayan ko ni Zarrena palayo ug gipangutana kung okay lang ba ko. Hindi niya mapigilang hindi tumawa sa mukha ko habang tinuturo ito.

“I’m very sorry!” a lady-like voice approached me.

“O-Okay lang...” 

Inayos-ayos at hinawakan niya ang noo kung saan ako natamaan. Natulak ko siya palayo at lumaki ang mga mata ko. Shit! Nag-iba rin ang eskpresyon ng kanyang mukha.

“Oh...” Tumawa siya when realization hit her. What the hell!? “Kaya pala you’re familiar.” She crossed her arms, still can’t believe. Hinarap niya ako. “’Wag kang mag-alala, hindi ko binabawi ang sorry ko.”

“S-Salamat. Ug sorry sad sa abala. Tara na.” Kinalabit ko si Zarrena na litong-lito sa pangyayari.

Paalis na sana kami pero pinigilan niya ako. Hawak niya ang kamay ko at marahang tinulak para makaharap ulit siya. Unsay trip niya? Mangita siyag away? 

“Feel nako kailangan natog closure,” may bahid na sarkasmo ang tono ng boses niya.

“Hubog ta atong nahitabo ang away. I’m sorry if I hurt you with my words. I hope we can forget what happened,” pinal kong sabi at umalis ulit pero pinigilan ulit ako. Nakakadalawa na! 

“A sincere closure.” 

Anong gusto niyang mangyari dito? Buwisit! Surok jud akong dugo sa iyaha! Labaw na iyang tinan-awan... it’s teasing! And I don’t care! Nagpugong lang ko.

I sighed. “Unsay gusto nimo mahitabo?”

“A closure.”

“Nag-sorry nako, Nathalie. Kaya kung pwede, aalis na kami.”

“Bakit parang inis ka? A sorry should be sincere-“

“Kasalanan ko bang bobo ka, ha?!” Hindi ko na napigilan ang pagtaas ng boses ko.

She looked hurt. Fakely hurt. Lumipad ang kamay niya sa dibdib at parang nao-offend. Walay gihimo si Zarrena kundi naghilom. 

“Tara na,” yaya ko sa kanya dahil marami ng matang nakatingin sa ‘min. Nakakahiya. Ayoko ng ganito.

“You did not say that.”

Napahinto ako at nilingon siya pabalik. “Gusto lang nakog sincere na closure because I don’t want any troubles and bad records, girl. I don’t want to burn bridges. I just want... peace and friendship.”

Naningkit ang mga mata ko habang nakaawang ang labi. The audacity of this bitch? Kani-kanina lang ay napakadumi ng tono at asta niya. Ngayon, she’s turned into a softie-like creature na ang sarap tirisin dahil marami ng nakatingin.

“Nathalie! Nari!” 

Napalingon ako kung kaninong boses iyon. A man wearing a plain white t-shirt and faded jeans while bringing a tote bag in his hands. Naka-ayos ang kanyang itim na buhok. Ang mukha ang nagsasabi na hindi niya alam ang nangyayari.

“Hi, Niko!” Nathalie clinged unto him.

Right. The plastic princess and her blind prince charming. Singot na kaayo ang akong kamot sa sige ug gunit ni Zarrena. Usahay, maslide pa iyang kamot ug ginatrapo sa akong palda.

“Nagsturyahay mo? Nag-sorry? That’s good.”

Gihatag ni Nikolas ang tote bag kay Nathalie. OA siyang nasurprise e tupperware lang naman iyon ng ulam niya. 

“Nari.” Bumalin sa akin si Nathalie. “I hope you did not mean what you said. Gusto lang nako makipag-friends sa imo-“

“I meant that. Nadunggan ko nimo? I meant that. Ug dili and never ko magka-interes na makipag-amigo sa tao nga...” Gihead to toe nako siya. “... plastik na pareha nimo.”

Her eyes dramatically widened and looked like she was an injured kitten. Kalami gyud ihagbong aning building-a oy!

“Nari...” Boses iyon ni Nikolas na nakatingin sa akin, hindi makapaniwala.

“Tara na bi.”

Hinablot ko si Zarrena paalis doon. Habang pababa kami, nasa amin ang kanilang atensyon at tingin. Gusto nako muabsent karon. Or mulayo somewhere na walay makakita nako. Nakakasama ng loob. Ewan ko kung bakit pero nakakasama ng loob! At the same time, ang gulo. Kahapon lang ang gaan-gaan tapos ngayon... I felt betrayed.

---

For chapter updates (char!), kindly click the link: 
https://lilistorieswp.blogspot.com/2021/02/synopsis.html