Chapter 05

May Offer Ako Sa’yo

“Siya iyon?” si Zarrena, gulat habang kaming tatlo ni Athena ay nakaupo sa cafeteria.

Sumang-ayon ako sa sinabi niya. Lamya ang katawan ko at hindi ko malaman kung anong totoo at klarong dahilan. Ang kabalo lang nako, mura ko ug nalibak sa isa ka friend ug nakabalo ko without them knowing. Like I was betrayed.

Pinatong ko ang dalawang kamay sa lamesa at bumuntonghininga. Napalingon sa ‘kin si Athena na hindi nakukuha ang nangyayari. Wala man gud siya didto. Her face was with sarcasm.

“Ikaw? Wala kay gihimo?” pangutana ni Athena kay Zarrena.

“Wala,” sagot ni Zarrena.

Athena tried to hold her laugh. “Ikaw ba, maayo rakas sturya pero pag tinud-anay na, tik-om man diay ang ba-ba.”

Hinampas ni Zarrena ang lamesa, magkasalubong ang kilay. “Ikaw daw beh! Naa didto! Kahadlok ra da! Wala man gani ta kabalo kung kinsa tong bayhana!”

“Dili gyud... maayo rajud kas sugod jud,” pagpapatuloy ni Athena sa pang-aasar para tuluyang mapikon si Zarrena.

Bumuntonghininga ulit ako. Hindi ko mapigilan hindi isipin noong hinatid ako ni Nikolas. Gaan rajud kaayo ang feeling ato, tapos mura mi ug mag-amigo, pero tungod lang atong gi-asal ni Nathalie kay mura ug nabag-o iyang tan-aw sa akoa. 

The other part of my mind says that I shouldn’t care. Tama naman. Ano bang pakialam ko kung mag-iba ang tingin niya sa ‘kin? I can’t force people to change how they look of me. Kung sa tingin nila masama ako, edi masama ako.

But, still... I don’t want to burn bridges.

Pang-ilang buntonghininga ko na ito kaya ‘di na mapigilan ni Zarrena na hindi magtanong.

“Okay raka? Mura man kag nakipaglaban sa imong kinabuhi dira.” Tumawa ang dalawa.

Nang tumunog ang kampana ay tsaka pa bumili sina Athena at Zarrena ng pagkain. Mga buang jud. Nagpalit sila ug chicharon. Tig tulo sila tapos gi-baha pa ug suka ang wrapper ato. Napailing na lang ako. Kung sabagay, hindi naman kami pinapagalitan.

The whole afternoon classes ay ‘di ako nakapag-focus pero mayroon naman akong naintindihan. Nag group activity mi pero nalampusan lang man sad. I couldn’t identify what was I feeling but I knew I was bothered by something.

“Mag milktea ta bi,” anyaya ko nang makalabas kami.

Nilingon ako ni Zarrena, gulat at parang “?” ang mukha. “Grabe madzam, kwartahan lagi ka!?” 

“Nar, wala nami kwarta, okay?” si Athena. “Mag fishball na lang ta! Mas sulit pa!”

“Sum-ol na. Milktea nalang gud! Duol raman ba!” I justified. 

Gusto ko ng pampalamig ng isip ngayon. Gusto kong kumalma. Hindi ko alam kung bakit milktea ang naisip ko. Marahil matagal na akong ‘di nakakatikim no’n.

“Wala nami kwarta, okay?” Gi-binat ni Athena iyang wallet para makita nako na baynte na lang ang naa didto. “Pamasahe nani pauli.”

“Kinsa man pud guy nag-ingon sa inyo na mamalit mog tig tulo nga chicharon? Tig duha nga mango shake nga 25 pesos pud kaayo?” 

“Kung nag ingon ka daan, dzam, na mag milktea diay, tuo ba diay kag mugasto mi?” si Zarrena.

“Ah basta! Piste mo. Libre nalang ni!”

They grinned like a devil who succeeded with the plan. Imbes na magpabugnaw ko ug huna-huna, samot ma nuon ug ka badtrip kay tungod nilang duha.

Nakaka-ubos ng allowance ang milktea nila pero ayos lang iyon. Kung mapapalamig nito ang ulo ko, ayos na iyon. Ang ingay pa nila Zarrena at Athena habang namimili ng milktea. In the end, they chose their first choice.

Maliit lang ang milktea shop. As in. Hindi siya maliit na normal size, maliit talaga. Pero minimalistic naman ang design kaya nadadala naman. 

“Picture-ri gud ko, Ten.” Nag-pose si Zarrena na ang background ay plain white brick habang naka smile. 

Pagkatapos mag picture ay sinuri pa ni Athena. “’Wa-ag nawng oy!”

“Pakyu.”

“Nari!” 

Nibagting akong dalunggan pagkadungog sa pangalan. I stand up to get my milktea. Kumuha ako ng straw at sunod namang tinawag si Athena.

Tumalikod ako para bumalik sa kinauupuan pero lintek na paharang-harang at muntik pa akong mauntog sa dibdib. 

“Oh, sorry.” Boses iyon ng isang lalaki.

“’Di. Ayos lang.”

I looked over me. Tinakpan ko ang bibig at ‘di mapigilang manlaki ang mga mata. Ang mga mata niya rin ay nakatingin sa ‘kin. Habang tumatagal, parang nagsi-sink in sa kanya na ako ito, si Nari! Nag-sink in sad ako na awkward man diay among relationship run. I mean, sa nahitabo ganina.

“Excuse me!” sigaw ni Athena at malakas akong tinulak palayo. “Dili ko kaagi, galangan-galangan paka!”

Bumalik ako sa upuan na nakayuko. Sunod na tinawag si Zarrena kaya ako na lang ang naiwan sa aming table. Putik na iyan. Niadto gani ko diri para mabugnawan pero, nganong naa man siya diri? Ug katong kaganina, tung nag tinan-away mi, unsa man to?! 

Giabrihan nako ang akong bag ug nagpataka lang didto ug kuri-kuri in case nag tan aw siya sa akoa. Because I can sense that Nikolas is looking at me. Unsa mani uy! 

Kung ano-ano na ang kinakalkal ko sa bag. I don’t even know what I’m doing! Sa wakas, pinili kong kunin ang napakakapal naming libro at nilapag iyon sa table. Bahala na. Kung iisipin niyang buang ako o loka-loka, wala akong pakialam. 

“Oh?” Dumating sina Zarrena at Athena. “Unsa mana?”

“N-Naa diba toy basahon sa Aral Pan? Magbasa lang ko...” palusot kong bulok.

Ang mga mukha nila ay halatang lito sa sinabi ko. I glanced at Nikolas who’s talking to the cashier right now. Wa-epek ra diay akong pagpapanggap, pero ayos na iyon kaysa sa wala. Mabilis kong binalik ang atensyon sa pagbabasa para hindi mahalata.

Tumawa si Athena. “Ngano man ka kabalo?”

“Ana si Ma’am.”

“Pagpuyo uy. Wala man gani ka naminaw ganiha.”

“True naman!” si Zarrena.

Gibuslotan ni Athena iyang milktea at uminom doon. “Ang sabihin mo, naa kay ginataguan!” 

Nanlaki ang mga mata ko. Ka-piste. I signaled them to shut up by giving them a furious eye look. Zarrena managed to held her laugh while Nikolas walked past us. Palihim ko siyang sinundan ng tingin at nalaman na naroon pala sa labas si Nathalie.

Nikolas brushed her hair using his hands. They looked cute together and ended up laughing at each other. Matangkad si Nikolas kaya tumitingala si Nathalie sa kanya. 

“Huy!” Tinapik ni Zarrena ang braso ko. “Imong milktea, dzam! Basin mabugnaw ug samot.”

Nagkwentuhan kami tungkol sa mga bagay-bagay. Specifically, kinabuhi sa among mga schoolmates. Dili jud nila maiwasan dili manglibak. Labaw na si Zarrena kay dali ra kaayo mapikon ug himangtayon sad kaayo. Ing ana sad ko pero dili kaayo nako gina-entertain kay kalas ug oras.

Along our conversation, I fought my worries about what happened a while ago. Ulaw kaayo to para sa akoa. Ulaw jud. 

Nang matapos na kami ay lumabas. Iba ang tricycle na sinasakyan ni Athena dahil malayo ang lalakarin ng driver kung sasabay kami. Kami ni Zarrena ang puwedeng nasa iisang tricycle. Pero karon na naa na siyay uyab, ginasundo na siya pirmente.

“Babye!” ingon namo sa isa’t isa.

Naglakaw ko padulong sa Metrobank (kay kilid ra agion) kay daghan ug tricycle kung mulabang pako. Didto nalang ko mulabang kay ma-timing-an na mu-pula ang traffic light.

I shrieked and my heart raced when a hand covered my mouth and nose. Gibira pako habang nakatabon ang kamot paatras ug gipaatubang sa iyaha. 

“Hi,” Nikolas’ voice was excited and jolly. 

“Bakit?” tanong ko sa kanya, bahagyang nakakunot ang noo.

His face was a contrast to mine. Sobrang relax ng kanyang mukha at parang wala lang iyong kanina. 

“Anong bakit?” May bahid na lito sa kanyang tono.

“Bakit mo’ko ginanon? At bakit ka nandito?” Akong pasabot kay nganong gitabunan niya akong ba-ba. 

Binulsa niya ang dalawang kamay, lito pa rin pero marahil binalewala na. “Wala!

“Hindi ka pa umuwi?” 

I looked at him directly in the eyes. He looked dazzled. Siguro dahil nasobrahan ako sa tono? O OA lang? I cleared my throat. 

“Oo, kasi nandito pa ako,” pabalang niyang sagot at tumawa na parang bata. I rolled my eyes. “Ikaw?”

“Labas ka na doon. Uli na. Mapraning nasad to imong two-faced uyab. Sa akoa napud to masuko.”

“Ops ops...” 

Nahuli niya ang ulo ko at pinabalik ako sa puwesto na nakaharap sa kanya ng tumalikod ako.  My forehead creased. Unsay gusto niya?

“Kaya nga ako nandito.” The corners of his damp lips rose.

Question mark ko siyang tiningnan at walang alam kung anong ibig niyang sabihin. Naa siya diri tungod kay? 

“Dili ko nimo pangutan-on?”

“Naa ka diri tungod kay?”

“Yan.” He grinned. “Nandito ako kasi may offer ako sa ‘yo.” 

His grin was close to laugh pero pinigilan niya iyon sa pamamagitan ng pagkagat ng pang-ibabang labi.

---

For chapter updates (char!), kindly click the link: 
https://lilistorieswp.blogspot.com/2021/02/synopsis.html